Skaza

Ostatnio miałam okazję zanurzyć się w lekturze „Skaza” Konrada Modrzejewskiego, wydanej przez wydawnictwo Initium i muszę przyznać, że to jedna z tych książek, które potrafią zostawić ślad w głowie na długo po odłożeniu na półkę. Muszę poznać pozostałe książki autora. Wracając do książki to kryminał z krwi i kości zbudowany, tak że wciąga od pierwszych stron i nie puszcza, aż do samego końca. Bardzo cenie sobie realistyczne opisy, sytuacje, przeżycia bohaterów w których czujesz nawet zapach deszczu, a to zagwarantowało, że już od pierwszych stron poczułam się, jakbym szła przez deszczowe ulice Warszawy razem z komisarzem Arturem Wardzińskim, którego poznajemy na miejscu makabrycznego odkrycia. Nadpalone ciało młodego mężczyzny zawieszone w nieludzkiej pozie i żółta karteczka z lodowatą wiadomością to początek tej opowieści. Fabuła nie jest tu jedynie zagadką do rozwiązania jest raczej bramą do głębszego świata ludzkich słabości tajemnic i rachunków z przeszłości, które potrafią zatruć teraźniejszość. To książka wciągająca głównie dzięki klimatowi i psychologicznemu ciężarowi, jaki ze sobą niesie. Autor nie sili się na efekciarstwo i spektakularne zwroty akcji, ale buduje napięcie powoli, jakby każda kolejna strona miała odsłonić jeszcze jedną warstwę mroku czyjegoś życia. Warszawa w tej powieści nie jest tylko tłem jest praktycznie jednym z bohaterów miejscem pełnym kontrastów, gdzie luksusowe salony sąsiadują z brudnymi zaułkami, a ludzie z „dobrego towarzystwa” skrywają brzydkie sekrety. Jako książkoholiczka bardzo doceniam takie podejście do gatunku. Mamy tu kryminał sensacyjny, ale przede wszystkim mamy powieść psychologiczną, w której granice między dobrem a złem wielokrotnie się zacierają. Wardziński to postać, którą czyta się z prawdziwym zainteresowaniem jego dylematy i wewnętrzne rozterki sprawiają, że nie jest kolejnym automatycznym detektywem z kliszy, ale kimś, kto nosi w sobie własne demony. To sprawia, że jego podróż przez mroczne zakamarki śledztwa wydaje się jeszcze bardziej osobista i emocjonalna. Muszę przyznać że podoba mi się jak autor porusza tematy społeczne i psychologiczne, nie traktując ich powierzchownie. Ukazuje mechanizmy władzy wpływów i milczenia które często są gorsze niż sama zbrodnia. Pytania o to, co jest sprawiedliwością, a co jedynie jej cieniem przewijają się przez całą narrację i nie pozwalają odejść od książki bez własnej refleksji. „Skaza” ma też to coś, co dla mnie jako miłośniczki kryminałów jest bardzo ważne, czyli głębszy sens i przestrzeń do namysłu. To książka, która zostawia pytania nie oferuje gotowych odpowiedzi i prowokuje do zastanowienia się nad własnymi przekonaniami o ludzkiej naturze. Niezależnie od tego, czy jesteś fanem gatunku, czy po prostu lubisz mroczne historie z duszą to ta lektura ma wielki potencjał by Cię wciągnąć. To nie jest książka, którą szybko się zapomina to lektura, która zostawia ślad i skłania do myślenia długo po tym, jak przewrócisz ostatnią stronę.